Ανακοινώνουμε σήμερα την ίδρυση της Σπίθας Εξαρχείων με το διακριτικό όνομα
ΣΠΙΘΑ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ - Ερνέστο Τσε Γκεβάρα
Αποδεχόμαστε πλήρως της αρχές της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών - Σπίθα
και την Ιδρυτική διακήρυξη της 1ης Δεκεμβρίου 2010 του Μίκη Θεοδωράκη
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη. Το φάντασμα της επανάστασης όλων των λαών που θα κατακτήσουν την Ελευθερία τους και θα αυτοδειαχιριστούν ειρηνικά τον πλούτο τους και τις δραστηριότητές τους με γνώμονα τον εθνικό τους συμφέρον μακριά από διευθυντήρια και παγκόσμια κέντρα αποφάσεων.
Είμαστε έτοιμοι για όλα !
Αλλά πρώτα από όλα να δυναμώσουμε τον αγώνα για την ενημέρωση και ενότητα του Λαού μας με στόχο την πλήρη ανατροπή του εξαρτημένου πολιτικο-οικονομικού συστήματος Εξουσίας. Ένα σύστημα που δεν επιτρέπει στον Λαό μας να πάρει την μοίρα του στα χέρια του και να πετάξει έξω από την Ελλάδα την ξένη εξάρτηση που του ρουφά αιώνες τώρα τον πλούτο του και τον ιδρώτα του.
Ένα αλληλοεξαρτώμενο σύστημα που με τις κομματοκρατούμενες δυνάμεις του σε όλες τις εκφάνσεις, δημιουργεί λανθασμένα ερωτήματα και παρασύρει τον Ανεξάρτητο πολίτη μέσα στα δίχτυα του. Έτσι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει και εξαρτάται τελικά από τους ίδιους μηχανισμούς που λειτουργούν όχι με γνώμονα το συμφέρον του αλλά με τα συμφέροντα των ξένων κέντρων του διεθνούς καπιταλισμού και συγκεκριμένα τώρα δουλεύουν για τους δυτικούς "παγκοσμιοποιητές".
Φτάνει πια !
Ειδοποιούμε εχθρούς και άσπονδους φίλους ότι θα μας βρίσκουν μπροστά τους συνεχώς, έως ότου πάψουν να υπάρχουν.
Ποτέ πια φασισμός, ναζισμός και όλα τα εκτρωματικά μορφώματα τους σε όλες τις εκφράσεις τους.
Λέμε ΟΧΙ στον εθνομηδενισμό και τους σύγχρονους εκφραστές του που προέρχονται από το ίδιο κέντρο εξουσίας.
Οι προλετάριοι έχουνε πατρίδα. Πρέπει όμως να την πάρουν πίσω από τα μολυσματικά χέρια της παγκόσμιας αστικής εξουσίας που συγκεντρώθηκε για να εξουσιάσει μέσω του οικονομικού πολέμου όλους τους λαούς ταυτόχρονα. Σήμερα είναι η ευκαιρία που το τοπίο είναι πια καθαρό. Ο εχθρός είναι πια ΟΡΑΤΟΣ και βάλλει εναντίον όλων των λαϊκών στρωμάτων που χρειάζεται να συνεργαστούν για να τον νικήσουν.
Αντλούμε δύναμη από το παραδοσιακό αγωνιστικό πνεύμα χιλιάδων ετών και είμαστε Έλληνες απόγονοι του Ομήρου, του Αχιλλέα, του Οδυσσέα, του Λεωνίδα, του Μιλτιάδη, του Περικλή, του Αλέξανδρου του Μακεδόνα, των σύγχρονων Κολοκοτρώνη, Καραΐσκάκη, Ανδρούτσου, Μακρυγιάννη, του ΑΡΗ, του ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ, ΛΑΜΠΡΑΚΗ. ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ, ΠΕΤΡΟΥΛΑ και τόσων και τόσων άλλων που θα χρειαζόταν πολλές σελίδες για να τα γράψουμε εδώ.
Είμαστε Αποφασισμένοι να κρατήσουμε αυτή την παράδοση και να δώσουμε όλες τις μάχες μέχρι την τελική νίκη. Την νίκη της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης, του ψωμιού και της παιδείας. Την Νίκη του Ανθώπου ενάντια στον Απάνθρωπο.
Παλεύουμε για την κατάκτηση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας, Λαϊκής Κυριαρχίας, Πατριωτικής Αναγέννησης.
Για όσους τους ενδιαφέρει να αγωνιστούν μαζί μας, θα μας βρουν στο Στέκι της ΣΠΙΘΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ που βρίσκεται στην ΜπουΜπουλίνας 34 στα Εξάρχεια.
Απάντηση ΒΟΜΒΑ του Μίκη Θεοδωράκη στην ερώτηση : "είμαι 21 χρονών και
νιώθω σαν λιοντάρι στο κλουβί... Τι πρέπει να κάνω?" που δέχθηκε από έναν νέο , χτές στο θέατρο Badminton κατά την Παγκόσμια πρώτη προβολή της ταινίας «Recycling Medea» («Ανακυκλώνοντας την Μήδεια») του Αστέρη Κούτουλα βασισμένη στην Όπερα του Μίκη Θεοδωράκη «ΜΗΔΕΙΑ».
ΔΕΊΤΕ ΤΗΝ ΑΠΆΝΤΗΣΗ ΣΤΟ VIDEO ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΊ >>>>
Πριν την έναρξη της προβολής ο Μίκης Θεοδωράκης διάβασε το παρακάτω κείμενο προλογίζοντας την ταινία:
Αγαπητοί φίλοι και φίλες,
Το Αιγαίο είναι μια ιδιαίτερη θάλασσα, γιατί τα κύματά της είναι γρήγορα και πυκνά. Έτσι αν δεν έχεις το κατάλληλο πλεούμενο και την απαιτούμενη πείρα, γρήγορα ανατρέπεσαι και πνίγεσαι.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα γεγονότα, δηλαδή τα κύματα της ζωής στην Ελλάδα. Είναι κι αυτά πυκνά και ανατρεπτικά. Τη μια μέρα σε υψώνουν στους ουρανούς και την επομένη σε οδηγούν στα Τάρταρα. Έτσι ο ελληνικός λαός από αρχαιοτάτων χρόνων έμαθε τη μια μέρα να πανηγυρίζει πανευτυχής και την άλλη απελπισμένος να πνίγεται.
Όταν έγραφε τη «Μήδεια» ο Ευριπίδης, οι Έλληνες βρίσκονταν στα Τάρταρα του εμφυλίου πολέμου. Του Πελοποννησιακού. Τι ήθελε τάχα να πει τότε στους Αθηναίους βάζοντας μια βάρβαρη να σφάζει τα παιδιά της, για να εκδικηθεί τον άπιστο πατέρα τους, τον αλαζόνα Έλληνα Ιάσωνα; Ποιοι είναι σήμερα οι αλαζόνες; Και ποιοι οι βάρβαροι που σκοτώνουν τα παιδιά τους; Και ποιο είναι τάχα το ιστορικό δίδαγμα; Φυσικά στην ελληνική τραγωδία η δράση δεν είναι αστυνομική, τα γεγονότα δεν αντανακλούν την καθημερινότητα και οι ήρωες δεν είναι νευρωτικοί πελάτες των ψυχιάτρων. Οι νόμοι που την καθορίζουν δεν είναι οι νόμοι των ανθρώπων αλλά οι νόμοι των Θεών. Δηλαδή οι αιώνιοι νόμοι, που εκφράζουν το άβατο μυστήριο της δημιουργίας. Και γι’ αυτό ακόμα και χίλιοι σημερινοί ρεπόρτερ δεν φτάνουν ούτε το μικρό δάχτυλο του Ευριπίδη.
Κι εμείς σήμερα οι μικροί και φτωχοί, οι ασήμαντοι Έλληνες καταφεύγουμε στον Ευριπίδη, για να θυμίσουμε στους αλαζόνες του καιρού μας, ότι οι νόμοι τους είναι σαν τα ξερά φύλλα που περιμένουν τον ιστορικό άνεμο να τα σκορπίσει πάνω από την άβυσσο του Τίποτα.
Είπαμε πριν ότι οι Έλληνες έμαθαν να χαίρονται και να υποφέρουν, να πανηγυρίζουν και να πενθούν αδιάκοπα εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια.
Στο τέλος του πολέμου -τότε- οι αλαζόνες Σπαρτιάτες νικητές είχαν στρατοπεδεύσει έξω από την Αθήνα. Σε μια σκηνή συγκεντρωμένοι οι στρατηγοί των νικητών γύρω από τον βασιλιά της Σπάρτης αποφασίζουν για το τέλος της Αθήνας. Άλλοι ήθελαν να την κάψουν κι άλλοι να την εξαφανίσουν καταστρέφοντας ακόμα και τα θεμέλια των ναών και των κτιρίων της. Εκείνη ακριβώς την κρίσιμη στιγμή ένας φρουρός έξω από την σκηνή άρχισε να τραγουδά ένα χορικό από μια τραγωδία του Ευριπίδη. Μέσα στην σκηνή έπεσε μεγάλη σιωπή. Στο τέλος ο βασιλιάς της Σπάρτης, ο μεγάλος αλαζόνας νικητής, μίλησε και είπε: «Πώς είναι δυνατόν να καταστρέψουμε μια πόλη που γεννά τέτοιους μεγάλους ποιητές…». Έτσι σώθηκε η Αθήνα. Με ένα τραγούδι…
Το ίδιο κάνουμε κι εμείς σήμερα με την βοήθεια του Ευριπίδη. Γιατί στο βάθος αυτών που θα δείτε και θα ακούσετε βρίσκεται η φωνή του στρατιώτη και το χορικό του μεγάλου ποιητή, που μαλάκωσε τις ψυχές των αλαζόνων και τις έκανε να ακούσουν τον ήχο των Νόμων που εκφράζουν το άβατο μυστήριο της ζωής. Έφυγαν από το Χάος και κερδήθηκαν από την λάμψη της Αρμονίας.
Από την πλευρά μου είναι αυτές οι σκέψεις που με οδήγησαν στη σύνθεση της μουσικής της «Μήδειας», γιατί φιλοδοξούσα να ανακαλύψω μουσικά τον πυρήνα του έργου. Και μ’ αυτά τα κριτήρια είδα και εξετίμησα τόσο την χορογραφία του Ρ. Ζανέλα όσο και τη δουλειά του Αστέρη Κούτουλα. Δεν τοποθετήσαμε εμείς την Μήδεια στην πλατεία Συντάγματος αλλά τα γεγονότα. Σήμερα η Ελλάδα είναι ξανά θύμα ενός νέου πολέμου, που την έχει οδηγήσει στα Τάρταρα. Ο Λαός μας πονάει και πάλι. Οι αλαζόνες και πάλι χαίρονται και σαρκάζουν. Τρέφονται από την δυστυχία μας. Η Μήδεια πήγε μόνη της στο Σύνταγμα, τον ομφαλό της νεότερης ιστορίας μας και σε λίγο θα σας κοιτάζει με το περήφανο βλέμμα της.
Όχι μόνο εσάς. Αλλά όλους τους ανθρώπους. Όλους τους Λαούς. Και προ παντός εκείνους που δεν γνωρίζουν ότι σε λίγο θα γίνουν φύλλα ξερά στη διάθεση των ανέμων της ιστορίας που για μια ακόμα φορά θα τους παρασύρει, για να τους ρίξει στην άβυσσο του Τίποτα.
Στο φιλμ που θα δείτε συνεργάζονται καλλιτέχνες, ηθοποιοί και τεχνικοί από όλη την Ευρώπη με κορυφαίους τον Ιταλό Ρενάτο Ζανέλα, τις Γερμανίδες Μπέλα Ιλμαν, Ίνα Κούτουλα και Μπαμπέτ Ρόζενμπάουμ, τους Ρώσους σολίστ, μουσικούς και χορωδούς της Μουσικής Ακαδημίας της Αγίας Πετρούπολης και τέλος τους Έλληνες: τον σκηνοθέτη Αστέρη Κούτουλα, την Μαρία Κουσουνή που αποδίδει χορευτικά την Μήδεια, τον οπερατέρ Μιχάλη Γερανιό, τον υποφαινόμενο συνθέτη και δ/ντή ορχήστρας και τέλος τον μεγαλύτερο όλων, τον πλαστουργό της Μήδειας Ευριπίδη.
Χωρίς να υποτιμώ τους άλλους και κυρίως τον εξαίρετο Ιταλό χορογράφο, θεωρώ την Μήδεια που θα δείτε ένα ελληνικό δημιούργημα. Όχι για να καυχηθώ σαν Έλληνας αλλά γιατί έχουμε ανάγκη να δώσουμε στην διεθνή κοινή γνώμη μια απάντηση υψηλής αισθητικής και ηθικής και πνευματικής ανωτερότητας στις απαράδεκτες συκοφαντίες που έχει δεχθεί η χώρα μας από τα γνωστά χαλκεία των οικονομικών επιδρομέων που μαστίζουν τον λαό μας επιδιώκοντας την ολική καταστροφή μας.
Είναι σαν να τους λέμε «Μάταια προσπαθείτε να διαστρεβλώσετε την εικόνα της Ελλάδας και του λαού μας. Ο πνευματικός μας πολιτισμός από την εποχή του Ευριπίδη ως σήμερα είναι ο βράχος που πάνω του θα συντριβούν τα κύματα των συκοφαντιών που εξαπολύουν κατά της χώρας και του λαού μας.
Η Μήδεια που θα δείτε είναι η σημερινή Ελλάδα. Προσέξτε τα τελευταία 10 λεπτά. Εκεί που η Μαρία Κουσουνή με την καθοδήγηση του Ζανέλα αναδεικνύεται σε κορυφαία ερμηνεύτρια του καιρού μας και συγχρόνως σε μια ιδανική μορφή της σύγχρονης Ελλάδας, που σπαράζει από τα σκληρά χτυπήματα της Μοίρας. Δείτε την φοβερή σκηνή με την κραυγή, που την ακολουθεί η σταύρωση. Η Μήδεια προσπαθεί να σταθεί όρθια. Πέφτει ξανά και ξανά. Όμως στο τέλος κάθεται πάνω στο σκάφος, την Αργώ, το σύμβολο των παθών της. Ορθώνει με περηφάνεια το κορμί της. Γυρίζει αργά το πρόσωπό της και ατενίζει με αξιοπρέπεια και δύναμη εχθρούς και φίλους σαν να λέει: «Είμαι εδώ. Ακέραιη. Νικήτρια του χρόνου. Είμαι η Ελλάδα!».
«Διαίρει και βασίλευε» είναι η μετάφραση της λατινικής φράσης του τίτλου. Τίτλος ο οποίος κακώς αποδόθηκε στον Μακιαβέλλι, είναι αγνώστου …
Τη φράση αυτή βλέπουμε αυτές τις ημέρες στην πιο τραγική της εφαρμογή. Η ΟΛΜΕ αγωνίζεται για τα αιτήματά της, και μη έχοντας άλλο δρόμο η διέξοδο, ετοιμάζεται για απεργία πάνω στις Πανελλαδικές.
Ω της φρίκης! Ξαφνικά η κυβέρνηση αποφάσισε πως αγαπάει τρομερά τους μαθητές, πως ενδιαφέρεται για τον μέλλον τους πως είναι εγκληματικό αυτό που ετοιμάζονται να κάνουν οι εκπαιδευτικοί. Η κυβέρνηση η οποία είναι η τελευταία που θα είχε το δικαίωμα, να αναφερθεί στα παιδιά. Πρόκειται για ύβρι. Ακόμα και η αναφορά στα δικαιώματα των παιδιών από αυτή τη δράκα των υποτελών πολιτικών που κατέστρεψε το μέλλον τους, τα μιάζει τα λερώνει.
Ο Σίμος Κεδίκογλου έσπευσε να δηλώσει πως αυτή τη στιγμή 100 οικογένειες κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα. Σας πήρε ο πόνος κύριε πρώην συνάδελφε. Κάποιοι από εμάς τους Έλληνες που έχουμε παιδιά σ’ αυτή την κατάσταση, με τις δικές σας δηλώσεις καθόμαστε σε αναμμένα κάρβουνα, όχι με των καθηγητών. Ώστε πολιτική επιστράτευση! Ούτε η χούντα δεν τόλμησε να κάνει κάτι παρόμοιο. Και καλά, η χούντα δεν καλούσε σε διάλογο, εσείς που δεν είστε χούντα, τι κάνετε; Έτσι σας είπαν τα αφεντικά σας; Να φέρνετε στο ύστατο σημείο εξευτελισμού τους εκπαιδευτικούς του δημοσίου, να τους αναγκάζετε να μπουν απέναντι στα παιδιά και τους γονείς, για να αλληλοεξοντωθούν; Η επιστράτευση μάλιστα, γίνεται όχι ενάντια σε μια ειλημμένη απόφαση για απεργία, αλλά ενάντια στην πρόθεση για απεργία!
Στην τραγική πατρίδα μας ποινικοποιούνται ακόμα και οι προθέσεις… Όσο για τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ τα συνδικαλιστικά σωματεία που κανονικά θα έπρεπε να είναι κοντά στους εργαζόμενους και να προσπαθούν για το καλύτερο, «άδειασαν» κυριολεκτικά την ΟΛΜΕ, προτείνοντας για την τιμή των όπλων μια 24ωρη απεργία αύριο! Μπράβο στους εργατοπατέρες!
Μπράβο που κάνουν πράξη το διαίρει και βασίλευε για τη βασιλεία της τρικομματικής ανίκανης και επικίνδυνης πλέον κυβέρνησης. Τόσο ανίκανης που δεν μπορεί να βρει ένα modus vivendi, με ένα σωματείο το οποίο πλήττεται βάρβαρα από την κρίση. Τόσο επικίνδυνη που τολμάει και θέτει αντιμέτωπους παιδιά και καθηγητές. Αιδώς!
-----------------------------
* Η Ιωάννα Κολοβού είναι Δικηγόρος, Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Αθηνών. Την κέρδισε όμως η δημοσιογραφία και τα τελευταία 20 χρόνια ως επαγγελματίας δημοσιογράφος έχει εργαστεί σε εφημερίδες, τηλεοπτικούς σταθμούς, περιοδικά, ραδιοφωνικούς σταθμούς κ.α. Θα είναι δε, υποψήφια για τις εκλογές που θα διεξαχθούν τον Ιούνιο του 2013 στην ΕΣΗΕΑ με ανεξάρτητο ψηφοδέλτιο.
βιογραφικό :
Δημοσιογράφος-Δικηγόρος
Γεννήθηκε στην Πάτρα, πέρασε τα παιδικά μου χρόνια σε χωριά της ορεινής Τριχωνίδας Αιτωλοακαρνανίας, ως παιδί δασκάλων και τέλειωσε το Γυμνάσιο στη Ναύπακτο. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά αμέσως μετά ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία.
Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, από το 1990, αιρετή εκπρόσωπος των εργαζομένων στην εφημερίδα ΒΡΑΔΥΝΗ επί 11 συνεχή χρόνια και αιρετό μέλος του Δ.Σ. της ΠΟΕΣΥ. (Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών) επί δυο συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις.
Υπεύθυνη του Γραφείου Τύπου του υπουργού Επικρατείας Μίκη Θεοδωράκη. (1990-92)
Μέλος της Επιτροπής Ελληνοτουρκικής Φιλίας, με πρόεδρο τον Μίκη Θεοδωράκη.(1987)
Είχε την επιμέλεια, την επιλογή και το σχολιασμό τριών βιβλίων (τριλογίας), με κείμενα -συνεντεύξεις- ομιλίες του Μίκη Θεοδωράκη, («Μουσική», «Τέχνη και Πολιτισμός», «Ιδέες») που κυκλοφόρησε το 2004 από τις εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ. Τίτλος της τριλογίας «Που να βρω την ψυχή μου».
Συντάκτρια, επί 10 χρόνια στο περιοδικό «ΕΝΑ» όπου εκτός από έρευνες συνεντεύξεις, φακέλους κ.α. έγραφε και το σχολιαστικό δισέλιδο με τίτλο «ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ».
Συντάκτρια σε όλο το βίο της εφημερίδας «ΠΡΩΤΗ» όπου εκτός από ρεπορτάζ, συνεντεύξεις, αποστολές στο εξωτερικό και στη συνέχεια Κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ , έγραφε και την καθημερινή σελίδα με τίτλο: «Το 24ωρο ρεπορτάζ».
Αρχισυντάκτρια και παρουσιάστρια του καλλιτεχνικού τμήματος του ζωντανού πρωινού μαγκαζίνο της ΕΤ-2 με τίτλο: «ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ».
Συνεργάστηκε επί σειρά ετών με τα δύο κανάλια της δημόσιας τηλεόρασης όπου έκανε ρεπορτάζ για το δελτίο ειδήσεων και την εκπομπή «Οι Τέχνες είναι επτά» και «Τι τρέχει;».
Είχε επίσης τη δημοσιογραφική επιμέλεια στις εκπομπές «Μονόγραμμα»,(την οποίο συνεχίζει) «Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική» «Νυχτερινός Επισκέπτης» και πολλές άλλες.
Έκανε προσωπική εκπομπή σχολίων στον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΚΑΪ» και παρουσίαζε το απογευματινό μαγκαζίνο στον ραδιοφωνικό σταθμό «ΩΧ FM». Επίσης παρουσίαζε δύο εκπομπές στον ραδιοφωνικό σταθμό COOL 987» με τίτλο: «Μέρα Μεσημέρι» και «Στη σκιά της μέρας».
Διευθύντρια Σύνταξης του περιοδικού «CRASH».
Αρχισυντάκτρια του life-style περιοδικού NUDE.
Υπεύθυνη πολιτιστικού τμήματος στην εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ»
Κειμενογράφος της διαφημιστικής εταιρίας «DYNAMIC».
Αρχισυντάκτρια της εκπομπής «Εμείς οι θεατρίνοι» στον τηλεοπτικό σταθμό «SEVEN».
Αρχισυντάκτρια του τμήματος Ειδήσεων στον τηλεοπτικό σταθμό TEMPO.
Υπεύθυνη πολιτιστικού τμήματος και αρθρογράφος στην εφημερίδα «ΒΡΑΔΥΝΗ» επί 12 χρόνια, από την οποία αποχώρησε πρόσφατα και βρίσκεται τώρα σε διαδικασία σύνταξης.
Από την 1η Δεκεμβρίου του 2010 είναι υπεύθυνη Τύπου και Ενημέρωσης στο Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη. Και μέλος της Ενιαίας Σπίθας Αττικής
Ποιός είναι ο αληθινός χρυσός της Χαλκιδικής. Σάββας Μπέρδος
Τα γεγονότα των Σκουριών Χαλκιδικής και η υποτιθέμενη επένδυση στην περιοχή φέρνουν στην επιφάνεια ξανά την σχέση που είχε, τα τελευταία χρόνια, το ελληνικό κράτος και τις πολιτικές που ακολούθησε για το φυσικό περιβάλλον στην χώρα μας. Μπορεί να φαίνεται ή να ακούγεται δευτερεύον σε σχέση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συνάνθρωποί μας σήμερα σε επίπεδο καθημερινής επιβίωσης αλλά δεν είναι καθόλου έτσι όταν υπάρχουν περιοχές άρρηκτα δεμένες με τον φυσικό πλούτο που τους περιβάλλει και που χρόνια τώρα οι επιστήμονες το κατατάσσουν ως έναν σημαντικό και ισχυρό μοχλό ανάπτυξης σε συνδυασμό μάλιστα με την εγχώρια αγροτική παραγωγή που αντιμετωπίζει αντίστοιχη οπισθοδρόμηση και παρακμή.
Ας επανέλθουμε όμως στο παράδειγμα της περιοχής των Σκουριών Χαλκιδικής και ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο αντίλογος που αναφέρεται για την υπεράσπιση του συγκεκριμένου έργου παρά τις βαριές επεμβάσεις στο περιβάλλον έχει να κάνει αφενός με την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) που εγκρίνει το σύνολο των μεταλλευτικών έργων της ευρύτερης περιοχής και αφετέρου με τα οφέλη που θα προκύψουν από την επένδυση αυτή σε κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο τόσο τοπικά όσο και γενικότερα για την Ελλάδα. Σχετικά με την πολυσέλιδη ΜΠΕ συμπερασματικά κρίνονται οι επιπτώσεις των έργων σε γενικές γραμμές ως «μετρίως σημαντικές, παροδικές και μερικώς ή ολικώς αναστρέψιμες» σε συνδυασμό με τα έργα αποκατάστασης, ενώ για τις σοβαρότερες, μη αναστρέψιμες επιπτώσεις αναφέρει ότι περιορίζονται τοπικά σε μικρή κλιμακα που δεν επηρεάζουν τις γειτονικές περιοχές και τις δραστηριότητες σε αυτές. Ανατρέχοντας όμως μέσα στην μελέτη και εξετάζοντας προσεχτικά τα στοιχεία που παρατίθονται μπορεί να εξαχθεί ποια πραγματικά είναι η επίπτωση του έργου στο περιβάλλον και την γύρω οικονομία της περιοχής. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε δύο στοιχεία τα οποία είναι κρίσιμα: η παραγόμενη σκόνη και η επικείμενη αποψίλωση του δάσους.
Η ΜΠΕ
α) Η παραγόμενη σκόνη
Σύμφωνα με την ΜΠΕ η παραγωγή σκόνης θα ανέρχεται σε 2.162 τόνους ανα ώρα στους χώρους του μεταλλείου και σε άλλους 954 στους χώρους απόθεσης του μεταλλεύματος (Πίνακας 5.3.9-2 και 3). Για την ανάλυση των στοιχείων αυτών και τον υπολογισμό των επιπέδων ατμοσφαιρικής ρύπανσης χρησιμοποιήθηκε ένα μοντέλο προσομοίωσης που βασίζεται στην εξίσωση του Gauss και υποεκτιμά τις συγκεντρώσεις σωματιδίων ΡΜ10 (διαμέτρου μικρότερης από 10 μικρόμετρα) και ΡΜ2,5 (διαμέτρου μικρότερης από 2,5 μικρόμετρα) που είναι το σημαντικότερο πρόβλημα και που προηγουμένως στην ίδια μελέτη έχουν υπολογιστεί περί τους 1.600 τόνους ετησίως (Πίνακας 5.3.9-4 και 5) ενώ απουσιάζουν πλήρως υπολογισμοί για το διοξείδιο του άνθρακα που είναι επίσης πολύ επικίνδυνος ρυπαντής για την υγεία του ανθρώπου. Το μοντέλο γενικά θεωρείται ακατάλληλο για τον υπολογισμό της ατμοσφαιρικής ρύπανσης γι’ αυτού του είδους την μεταλλευτική δραστηριότητα (Μελάς Δ. καθ. ΑΠΘ) συνεπώς δεν είναι δυνατόν να εκτιμηθούν ρεαλιστικά σενάρια ατμοσφαιρικής ρύπανσης κάτι στο οποίο υστερεί επίσης η συγκεκριμένη μελέτη δίνοντας 4 μόνο σενάρια μετεωρολογικών φαινομένων που είναι ένα μικρό δείγμα των πιθανών μετεοωρολογικών περιπτώσεων. Επιπρόσθετα η αιωρούμενη σκόνη συνεπικουρούμενη από τον άνεμο μπορεί να εξαπλωθεί σε πολύ μεγαλύτερη έκταση και όχι μόνο στην περιοχή του λατομείου επικαθήμενη σε βλάστηση, εδάφη, ύδατα και καλλιέργειες. Αν συνυπολογίσει κανείς την περιεκτικότητα, στην σκόνη αυτή, των βαρέων μετάλλων η απόθεσή της δεν επιβαρύνει απλώς την βλάστηση και τις καλλιέργειες αλλά τις καθιστά και τοξικές με άμεσες και βαριές επιπτώσεις στην υγεία των ζώων και των ανθρώπων. Αρκεί να αναφέρουμε ότι η Χαλκιδική κατέχει σημαντική θέση στην μελισσοκομία όπου σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (2009) υπάρχουν περίπου 814 μελισσοκόμοι 152.385 κυψέλες δηλαδή γύρω στο 9,7% του συνόλου της χώρας. Συνεπώς η ατμοσφαιρική ρύπανση θα είναι καταστροφική για την οικονομία της περιοχής τόσο στην μελισσοκομία που προαναφέρθηκε όσο και κατά αντίστοιχο τρόπο στις καλλιέργειες και την γεωργία της.
β) Η αποψίλωση του δάσους
Στην ίδια μελέτη γίνεται αναφορά στις εκτιμώμενες εκτάσεις κατάληψης για τις ανάγκες του έργου (Πίνακας 5.10.1-1) που δεδομένου του δασικού χαρακτήρα της περιοχής συνιστά αποψίλωση του δάσους σε έκταση πάνω από 2.500 στρέμματα. Η αποψίλωση του δάσους ακολουθείται σε ένα ποσοστό από εκσκαφές και ένα ποσοστό από χώρους απόθεσης και άλλες διεργασίες. Όσον αφορά τις εκσκαφές είναι αυτονόητο ότι η ενέργεια είναι μη αναστρέψιμη χάνεται ο βασικός τροφοδοτικός οργανισμός πάνω στον οποίο ευδοκιμεί η βλάστηση και που αν αφαιρεθεί δεν είναι δυνατόν να αποκατασταθεί και να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση. Όλες οι σχετικές εργασίες αποκατάστασης αποτελούν ένα επιφανειακό μανδύα δασικής βλάστησης. Χρησιμοποιούνται απλά δασικά είδη ώστε να είναι ικανά να αντέξουν τις αφιλόξενες συνθήκες, που αφήνει πίσω η μεταλλευτική δραστηριότητα, και δεν θυμίζουν σε καμία περίπτωση το υψηλής ποιότητας δάσος που η φύση έδωσε με το πέρασμα εκατοντάδων ετών και η άσκηση της δασοπονίας με γνώμονα την αειφορία, προστάτεψε και διατήρησε τις τελευταίες 10ετίες. Στους υπόλοιπους χώρους η μόλυνση τόσο των εδαφών όσο και του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα με βαριά μέταλλα είναι εξίσου σημαντική και καταστροφική και η οποία μπορεί να επεκταθεί σε πολύ μεγαλύτερη έκταση μέσω της επιφανειακής απορροής και των υπόγειων υδάτων. Μπορούμε να κατανοήσουμε το μέγεθος αυτής της καταστροφής αν την αντιπαραβάλλουμε με το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα δάση σε συνδυασμό με το κλίμα της περιοχής, σύμφωνα και με τον καθηγητή Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του ΑΠΘ Θεοχάρη Ζάγκα, παράγουν ένα από τα διαυγέστερα και ευγευστότερα νερά.
Η ενέργεια αυτή δεν αποτελεί μόνο βάναυση επέμβαση στο δάσος από οικολογικής άποψης που είναι και το προφανές αλλά αφαιρεί πολύτιμο πόρο από τον οποίο αντλεί οικονομικά οφέλη η τοπική κοινωνία. Η βορειοανατολική Χαλκιδική κατέχει την 5η θέση σε όλη την χώρα από από πλευράς δασοκάλυψης και την 10η θέση από πλευράς παραγωγικών δασών. Μόνο στην Μεγάλη Παναγιά (ένα από τα χωριά της περιοχής) υπάρχουν 5 δασικοί συνεταιρισμοί οι οποίοι ασκούν εντατικά εδώ και 10 ετίες την δασοπονία και αποτελεί βασικό τους έσοδο Σε όλα αυτά βέβαια υπάρχει και η μεγάλη επιβάρυνση που περιγράφηκε παραπάνω με την παραγόμενη σκόνη η οποία εξαπλώνεται σε όλη την έκταση της δασικής περιοχής υποβαθμίζοντας και μολύνοντάς την. Ένα κομμάτι της μάλιστα προστατεύεται από το δίκτυο Natura και συγκαταλέγεται στα αρχέγονα δάση με ηλικίες που φτάνουν τα 400 και 500 χρόνια.
Αναφέρονται λοιπόν ενδεικτικά αυτές οι δύο περιπτώσεις χωρίς να επεκταθούμε σε άλλες εξίσου σημαντικές για να δείξουμε ότι η ΜΠΕ στις λεπτομέρειές της και όχι ασφαλώς στα πόρισμά της επιβεβαιώνει το αυτονόητο και αυτό που η πράξη έχει δείξει ότι οι μεταλλευτικές δραστηριότητες είχαν ανέκαθεν βαριές επιπτώσεις στο περιβάλλον και η όποια αποκατάσταση επιχειρήθηκε ήταν απλά «μπαλώματα» σε μια προσπάθεια επαναφοράς τουλάχιστον του οπτικού και αισθητικού τομέα. Όλοι θα έχουμε μια κάποια εικόνα ή εμπειρία από περιοχές που γειτονεύουν με λατομεία και εξορυκτικές δραστηριότητες και που η πρώτη μας σκέψη είναι ότι δεν θα θέλαμε να μείνουμε κάπου εκεί κοντά ενώ η διαίσθησή μας λέει ότι όλο και κάποια παρανομία γίνεται. Παράνομες άδειες, κατάληψη δασικής έκτασης, υπέρβαση της φέρουσας μεταλλευτικής ικανότητας της περιοχής κλπ. Το πολιτικό και οικονομικό παρασκήνιο της ιστορίας της «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε». είναι λίγο πολύ γνωστό και δεν επιχειρείται η ανάλυσή του σ’αυτό το άρθρο. Αναφέρεται μόνο θέλοντας να περάσουμε στο δεύτερο βασικό επιχείρημα υπεράσπισης του έργου ότι ό,τι έγινε τότε όπως και σήμερα, έγινε για την διατήρηση των θέσεων εργασίας και την οικονομική «άνθηση» της περιοχής εν μέσω κρίσης.
ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΤΗΣ ΕΠΕΝΔΥΣΗΣ
Πράγματι σε καμία περίπτωση δεν είναι επιθυμητό να χάνονται θέσεις εργασίας ειδικά σήμερα και είναι εντυπωσιακά τα νούμερα που δίνονται για την δημιουργία 1.500 θέσεων εργασίας και άλλων 3000 χιλιάδων παρελκόμενων υπηρεσιών. Κανείς όμως δεν ανέφερε ότι αυτές οι εργασίες έχουν ημερομηνία λήξης και ότι για το συγκεκριμένο έργο είναι τα 11 έτη από σήμερα, με μοναδική περίπτωση παράτασής τους η επέκταση του έργου και σε άλλες περιοχές με νέες εκσκαφές, νέες αποψιλώσεις μέχρι να καταστραφεί πλήρως ο φυσικός πλούτος του τόπου και να μην υπάρχει πια τι άλλο να εξορύξουμε. Όπως επίσης δεν αναφέρθηκε ποτέ ο αριθμός των ανθρώπων που θα χάσουν το εισόδημά τους από τον αντίκτυπο της μεταλλευτικής δραστηριότητας, είτε είναι γεωργοί, είτε κτηνοτρόφοι, είτε μελισσοκόμοι, υλοτόμοι, καστανοπαραγωγοί, ρητινοσυλλέκτες και τόσοι άλλοι που εξασκούσαν ανέκαθεν αυτά τα επαγγέλματα άρρηκτα δεμένοι με τον τόπο τους και που η φύση τον προίκισε να είναι από τους πιο καθαρούς και παραγωγικούς στην χώρα μας. Η αξία δε του χρυσού που κρύβεται στην γη της Χαλκιδικής για την συγκεκριμένη διάρκεια του έργου δεν ήρθε ποτέ σε αντιπαραβολή με την αξία της γης που θα χαθεί και που είναι διαχρονική ούτε ποτέ κανένας επενδυτής ή πολιτικός θέλησε να υπολογίσει πόση είναι η δυναμική αυτής της γης με αυτά που προσφέρει από άποψη αύξησης της παραγωγής της και κοινωνικού, σε τελική ανάλυση, οφέλους.
Δυστυχώς είναι πολύ βεβαρημένο το παρελθόν της πολιτείας και των κυβερνητικών πολιτικών σχετικά με το περιβάλλον και ειδικότερα με τις δασικές εκτάσεις ώστε να πιστέψουμε ότι ξαφνικά πρέπει να θυσιάσουμε τουλάχιστον 2500 στρέμματα υψηλού δάσους για τα «κοινό καλό» και το «δημόσιο συμφέρον». Εν συντομία θα αναφέρουμε την μαράζωση της Δασικής Υπηρεσίας από το 1980 μέχρι σήμερα με ελάχιστες προσλήψεις αναλογικά με το μέγεθος των δασικών εκτάσεων που πρέπει να διαχειριστούν, και την γενικότερη παρακμή της με απαρχαιωμένα μέσα και υποδομές. Όπως και την μεταφορά το 1998 της δασοπυρόσβεσης από την Δασική Υπηρεσία στο Πυροσβεστικό Σώμα με τραγικό αποτέλεσμα τα χιλιάδες στρέμματα καμμένης γης λόγω κακού συντονισμού και του άπειρου προσωπικού των πυροσβεστών σε δασικές πυρκαγιές. Φτάσαμε να έχουμε τον τρίτο στόλο εναέριων πυροσβεστικών μέσων στον κόσμο και να καιγόμαστε 10 φορές περισσότερο σε σχέση με την 10 ετία του 70 και του 80. Σ’ αυτό βέβαια συνέβαλαν και άλλοι λόγοι που δεν είναι άσχετοι με την γενικότερη δασική πολιτική που εξετάζουμε και που θα δούμε παρακάτω. Το αποκορύφωμα όμως των κακόβουλων πρακτικών και των πραγματικών προθέσεων, όλων ανεξαιρέτως, των κυβερνήσεων που πέρασαν από τον τόπο μας, από το 2000 μέχρι σήμερα ήταν η εξοργιστική τους επιμονή να αλλάξουν μέχρι και το Σύνταγμα (αρ. 24 και 117) σχετικά με το δάσος και τις δασικές εκτάσεις ώστε να είναι ευκολότερη η επέμβαση σ’αυτό χωρίς στιβαρό νομικό πλαίσιο.
Επειδή όμως παραπάνω αναφέρθηκε ότι οι δυνατότητες ενός παραγωγικού δάσους όπως της Χαλκιδικής είναι πολύ μεγαλύτερες από τις τρέχουσες, πόσο μάλλον για το τμήμα που εξετάζουμε που πρόκειται να αποψιλωθεί, θα αναφέρουμε ορισμένα στοιχεία ώστε να γίνει πιο κατανοητό. Από το 1986 και μετά το ΠΔ 126/86 (κατ’ επιταγή του Ν. 1541/85) υποβάθμισε την λειτουργία των δασικών συνεταιρισμών και μετέβαλε τους υλοτόμους σε «εμπόρους ξυλείας» με αποτέλεσμα να συγκομίζουν μόνο τον ξυλώδη όγκο που απέφερε περισσότερο κέρδος ενώ το υπόλοιπο παρέμενε να σαπίζει στο δάσος αποτελώντας πρώτης τάξεως καύσιμη ύλη και συμβάλλοντας έτσι στα παρατράγουδα που αναφέραμε παραπάνω με τις δασικές πυρκαγιές. Παράλληλα η συνολική παραγωγή κωνοφόρων και πλατυφύλλων μειώθηκε κατά 28,2%, ενώ η συνολική ετήσια παραγωγή τεχνικού ξύλου στην χώρα μειώθηκε κατά 52% σε σχέση με το 1986. Η δε εγχώρια παραγωγή ξυλείας μειώθηκε κατά 35,7% με συνέπεια να αυξηθούν οι εισαγωγές από το εξωτερικό επηρεάζοντας άμεσα το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών της χώρας (Γκατζογιάννης Σ., Δημόσια συζήτηση επί του ΣΝ για τους δασικούς συνεταιρισμούς). Με λίγα λόγια η ελληνική ύπαιθρος άρχισε να μαραζώνει όταν παραδοσιακά ήταν τόπος εργασίας και απασχόλησης ακόμα και τις πιο δύσκολες εποχές που πέρασε η χώρα μας. Οι οικογενειακές επιχειρήσεις οι σχετικές με τα δασικά προϊόντα ανθούσαν την 10ετία του 80 ενώ σήμερα κλείνουν ακόμα και οι πιο μεγάλες όπως Κρατική Βιομηχανία Ξύλου της Καλαμπάκας.
Επομένως τα δάση της βορειοανατολικής Χαλκιδικής δεν έτυχαν καλύτερης μεταχείρισης. Παρότι το 34% της ευρύτερης έκτασης είναι παραγωγικά δάση και άλλο 35% μη παραγωγικών (αειφύλλων πλατυφύλλων με την δική τους όμως οικολογική και κοινωνική συνεισφορά) το ελληνικό κράτος «στρουθοκαμηλίζει» κοιτάζοντας τον υπόγειο χρυσό αδιαφορώντας χρόνια ολόκληρα για το αληθινό χρυσάφι που υπάρχει πάνω από το έδαφος με το δάσος, το νερό, τον αέρα και τον ήλιο σε αφθονία και που μένει αναξιοποίητο. Σε μία εποχή μάλιστα που οι άνθρωποι ζητούν ολοένα και περισσότερες διεξόδους προς την φύση και τα αγαθά που προσφέρει, πολίτες που μέχρι σήμερα ζούσαν στις πόλεις και που η ανεργία τους οδήγησε να καλλιεργούν αγροτικές εκτάσεις και να διαβιούν αξιοπρεπώς αυτοί και οι οικογένειές τους, το ελληνικό κράτος προορίζει τους Έλληνες να γίνουν τρωγλοδύτες ατέλειωτων υπόγειων σηράγγων στον βωμό ενός πρόσκαιρου κέρδους.
Υπάρχουν πραγματικά χίλιοι δύο τρόποι να επενδύσει κανείς στην ελληνική ύπαιθρο και ποτέ δεν ζητήθηκε η γνώμη και η συμβολή των επιστημόνων και κυρίως των ανθρώπων που ζούνε στις περιοχές αυτές. Σήμερα η αγορά μας δείχνει τον δρόμο με κατακόρυφη αύξηση της ζήτησης σε νέου είδους ενέργεια (pellets, μπριγκέτες, ξυλοκάρβουνα) αγροτουριστικές πρακτικές που διασυνδέονται με την φύση κ.α. που προσφέρουν άμεσο κέρδος σε όσους θέλουν να τον ακολουθήσουν και με σύμμαχο την αειφορία και την βιώσιμη ανάπτυξη. ‘Ετσι λύνεται το πρόβλημα τις άμεσης διαβίωσης των συμπολιτών μας και κερδίζεται το στοίχημα ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης (που οι εκάστοτε κυβερνήσεις εξαγγέλλουν σε όλους τους τόνους αλλά ποτέ δεν πραγματοποιούν), που θα στηρίζεται στην ντόπια παραγωγή, την αποκέντρωση, την διατήρηση των πληθυσμών της υπαίθρου στον τόπο τους, την πράσινη ανάπτυξη και ένα περιβάλλον που θα μπορούν να απολαμβάνουν και να αξιοποιούν και οι επόμενες γενιές.
Τα κέντρα αποφάσεων της Αθήνας έκριναν με την στήριξη του Δημάρχου του Δήμου Αριστοτέλη κου Πάχτα, ότι σ’ αυτό τον τόπο όπως περιγράφηκε παραπάνω, η καλύτερη επένδυση και το μέλλον της ΒΑ Χαλκιδικής είναι η εξόρυξη Χρυσού με την συνδρομή των Καναδών χρυσωρύχος. Αλήθεια ρώτησαν οι εθνοσωτήρες μας, τους Καναδούς επενδυτές, τι θα γινόταν στον Καναδά αν εκεί που δρομολογούνταν μεταλλευτικές δραστηριότητες υπάρχουν υπεραιονόβια δέντρα και παραλίες όπως της Χαλκιδικής;
Αθήνα 7-5-2013
Σάββας Μπέρδος
ΠΗΓΕΣ:
*Μελέτη Περιβ/κών Επιπτώσεων Μεταλλευτικών – Μεταλλουργικών Εγκαταστάσεων της Εταιρείας Ελληνικός Χρυσός στην Χαλκιδική
*Πόρισμα της επιτροπής Μελών διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού της Γεωπονικής Σχολής του ΑΠΘ σχετικά με την εξόρυξη χρυσού στην Χαλ/κή.
*Δημήτριος Μελάς, Αν. Καθηγητής Φυσικής Περιβάλλοντος, ΑΠΘ «Παρατηρήσεις σχετικά με τις επιπτώσεις στο ατμοσφαιρικό περιβάλλον οι οποίες παρουσιάζονται στη ΜΠΕ της Εταιρείας Ελληνικός Χρυσός στην Χαλκιδική».
*Θεοχάρης Ζάγκας, Πρόεδρος Ελληνικής Δασολογικής Εταιρείας, ομιλία σε Ημερίδα για τα Δάση της ΒΑ Χαλκιδικής.
*Γκατζογιάννης Σ., Δημόσια συζήτηση επί του ΣΝ για τους δασικούς συνεταιρισμούς.
Ηθοποιοί και τραγουδιστές, στη σκηνή του Μπάντμιντον, ξετυλίγουν το νήμα της πολυτάραχης ζωής του Μ. Θεοδωράκη Της Γιωτας Συκκα
«Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα / Χωρίς να γνωρίζω κανέναν / Κι ούτε κανένας / Με γνώριζε». Οι ταιριαστές φωνές ακούγονταν έξω από το Μπάντμιντον, ξαφνιάζοντας τους οδηγούς των πούλμαν που είχαν σταθμεύσει απ’ έξω μεταφέροντας μαθητές στο γειτονικό πάρκο. Το καινούργιο κομμάτι του Κορεάτη Psy που στρίγκλιζε στο κινητό, πέρασε σε δεύτερη μοίρα. «Κάποια χορωδία θα είναι εκεί», λέει ένας οδηγός, «άκου!».
Μέσα οι ηθοποιοί της παράστασης «Ποιος τη ζωή μου…», που ετοιμάζεται για πρεμιέρα (10/5), τραγουδούσαν το «Δρόμοι παλιοί» του Μανώλη Αναγνωστάκη έχοντας μπροστά τους τον Μίκη Θεοδωράκη. Ανάμεσα στον παραγωγό Μιχάλη Αδάμ και τον σκηνοθέτη Θέμη Μουμουλίδη, που έγραψε και το κείμενο, ο συνθέτης παρακολουθεί με προσοχή. Συγκίνηση, δέος, αμηχανία. Ο Μίκης συγκινημένος από τα καμώματα της μηχανής του χρόνου και από τις μνήμες που ξαναγύριζαν· οι ηθοποιοί και οι συντελεστές γιατί έβλεπαν απέναντί τους έναν μύθο.
Για τρεις τουλάχιστον ώρες, οι εικόνες σε αυτό το πυκνό σκηνικό ταξίδι ανέσυραν αναμνήσεις. «Εκείνο που με συνόδευε σε όλη μου τη ζωή ήταν ο πόνος για τα έπιπλα του σπιτιού μας στις μετακομίσεις… (…) Στην Πρέβεζα θυμάμαι ότι τα ανέβαζαν επάνω με ένα βίντσι. Αυτά τριγυρίζανε κι εγώ πονούσα», λέει επί σκηνής ο Αρης Λεμπεσόπουλος υποδυόμενος τον Θεοδωράκη. Και ο κορυφαίος συνθέτης επιβεβαίωνε με ένα κούνημα του κεφαλιού.
Λόγια και τραγούδια χτυπούσαν στόχους. Την πρώτη αναστάτωση για τη μουσική, τη φιλολογική παρέα στο ΕΑΜ, την ισχυρή σχέση με τη μητέρα του, τον έρωτα με τη Μυρτώ. Μακρόνησος, μουσικές, κελιά, Λαμπράκης, Πέτρουλας, Παρίσι, Ζάτουνα περνούν σαν φαντάσματα. Από κοντά και οι συναντήσεις: Χατζιδάκις, Κατσαρός, Ρίτσος, Λειβαδίτης, Γκάτσος, Σαββίδης, Σεφέρης, Ελύτης…
«Αρη, σε παρακαλώ να κάθεσαι πιο ευπρεπώς όταν απευθύνεσαι προς τον Ελύτη. Είχα ένα δέος απέναντί του». Η σιγανή φωνή του Μίκη Θεοδωράκη όταν απευθύνθηκε στον ηθοποιό Αρη Λεμπεσόπουλο έμοιαζε συγκινημένη για τη νύχτα στου Λουμίδη που την έβλεπε μπροστά του να αναπλάθεται. Τότε που ανήγγειλε στον ποιητή ότι θα ηχογραφήσει το «Αξιον Εστί» ως συμφωνικό έργο.
«Η παράσταση έχει συμφιλιωτικό χαρακτήρα, επαναφέρει την ιστορική μνήμη ως ευεργετική διαδικασία και αναδεικνύει άγνωστες πτυχές όπως ο λυρικός Θεοδωράκης, αλλά και η σχέση με τους γονείς και τον αδερφό του», μας λέει ο Θέμης Μουμουλίδης. Οι τρεις μήνες συστηματικών συναντήσεων με τον συνθέτη έδωσαν και ανέκδοτο υλικό. «Είχε ανάγκη να επικοινωνήσει με αυτό που του έλειπε. Βίωσε συγκλονιστικά παιδικά χρόνια σε τρυφερό περιβάλλον. Ο πατέρας τον απάλλασσε κατά καιρούς από ευθύνες, η μάνα όμως ήταν αυτή που έκανε τις υπερβάσεις. Το γεγονός ότι η προπώληση ξεπέρασε τα 12.000 εισιτήρια σημαίνει ότι ο κόσμος έχει ανάγκη να συγκινηθεί από την κυτταρική του μνήμη».
Γρηγόρης Βαλτινός, Φιλαρέτη Κομνηνού, Αρης Λεμπεσόπουλος, 23 ακόμη ηθοποιοί. Και οι τραγουδιστές Κώστας Μακεδόνας, Γιώτα Νέγκα, Κώστας Θωμαΐδης, Αννα Λινάρδου στο δεύτερο μέρος της παράστασης. Πρόζες και μουσικές εναλλάσσονται, μα εκείνη η συνάντηση στην ψυχιατρική κλινική με τη μητέρα του καθηλώνει και τον θίασο. «Την έγραψε μόνος του», ψελλίζει μια ηθοποιός. «Μαμά, εγώ είμαι. Δεν με γνωρίζεις. Ο Μίκης είμαι…». Κάποια χαρτομάντιλα διακριτικά στα χέρια καθρεφτίζουν τα συναισθήματα. «Ο Μίκης μου χάθηκε… Χωρίσαμε ένα βράδυ στη Σούδα, δεν τον ξανάδα».
Ωρα αργότερα, ο Μ. Θεοδωράκης με την πιστή συνεργάτιδά του Ρένα Παρμενίδου και τον Μιχάλη Αδάμ χάνονται στο δαιδαλώδες Μπάντμιντον. «Θα ξανάρθω», υπόσχεται καθώς απομακρύνεται. Το τραγούδι «Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά / στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει» σβήνει στα ηχεία και ένα τσιγάρο αποφορτίζει τη συγκίνηση όσων έμειναν.
«Δεν είμαι περήφανος που γεννήθηκα άνθρωπος»
Η παράσταση στο Μπάντμιντον, που έγινε με πρωτοβουλία του Μιχάλη Αδάμ και του Θέμη Μουμουλίδη, λέει στην «Κ» ο κορυφαίος συνθέτης, «είναι μια καθαρά πολιτική πράξη, από την άποψη ότι με αφορμή και πρόσχημα τη ζωή μου επιχειρεί με τη δύναμη της τέχνης να δωρίσει στους Ελληνες εκείνα που τους στέρησαν και τους στερούν οι εχθροί τους. Δηλαδή, τη νεότερη ιστορία μας με τους αγώνες και την τέχνη του λαού μας. Και μ’ αυτόν τον τρόπο να τους ξαναδώσει την περηφάνια, την αυτοεκτίμηση, την ομορφιά και την ευγένεια, αλλά και τη δύναμη να ονειρεύονται και να ελπίζουν, σε μια εποχή που ξένοι και ντόπιοι βάρβαροι προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και φοβισμένοι ραγιάδες, που ζητιανεύουν τη δόση τους από τα νέα αφεντικά της εποχής μας: τους τραπεζίτες, τους τοκογλύφους και τα όργανά τους».
Το ότι επέλεξαν το πρόσωπό του, υπογραμμίζει, πως δεν είναι τυχαίο. «Και δεν αναφέρομαι στην όποια αξία έχει το μουσικό μου έργο ή όποια σημασία η πολυκύμαντη ζωή μου. Σκέπτομαι μόνο το ιστορικό παράδειγμα και δίδαγμα ενός ανθρώπου που έτυχε να αντιμετωπίσει σαν απλός Ελληνας πατριώτης όλους τους νεοβάρβαρους που προσπάθησαν να καταστρέψουν τη χώρα μας με ένα πρωτοφανές και ανεξήγητο μίσος. Από πού και πώς ξεκίνησαν, τι κακό μας έκαναν, σε ποιο κρίσιμο σημείο για την ίδια την ύπαρξή μας μάς έφτασαν, πώς αντιδράσαμε εμείς οι Ελληνες και τι έγινε τελικά. Πού βρίσκονται τώρα οι ορκισμένοι εχθροί μας; Ο Μουσολίνι, ο Χίτλερ, οι γκεσταπίτες, οι γερμανοτσολιάδες, οι Τσολάκογλου, η Φρειδερίκη και ο Θρόνος, οι Σούρληδες, οι χαφιέδες, οι βασανιστές, οι φονιάδες του Λαμπράκη και του Πέτρουλα, ο κ. Πιουριφόι –πρεσβευτής και ηθικός αυτουργός της εκτέλεσης του Μπελογιάννη–, τα Μακρονήσια και τα εκτελεστικά αποσπάσματα με τα 16.000 θύματα, κοπέλες και αγόρια, ο Παπαδόπουλος, η Μπουμπουλίνας και το ΕΑΤ-ΕΣΑ, οι νέοι χαφιέδες και βασανιστές… Αυτή είναι η “Μνήμη του Λαού μου” που λέει και ο Ελύτης. Είναι οι εφιάλτες που τους κατάπιε η ντροπή και το μίσος των λαών.
»Αυτά, εν κατακλείδι, θέλει να θυμίσει η παράσταση στο Μπάντμιντον στον σημερινό θεατή, με τη βεβαιότητα ότι αυτή η έστω περιορισμένη αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας και της ελληνικής τέχνης και μουσικής θα του προσφέρουν ψυχική και ηθική δύναμη και αισιοδοξία. Είμαι βέβαιος ότι σε λίγο καιρό οι Ελληνες θα θυμούνται τη σημερινή κατάσταση σαν έναν ακόμη εφιάλτη που πήγε να συναντήσει τους παλιούς. Ας έχουμε πίστη στον Ποιητή που στο “Αξιον Εστί”, αναφερόμενος στην Ελλάδα και στους Ελληνες, έγραψε τον στίχο “Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας”».
– Πώς νιώθετε όταν βλέπετε κάποιον να υποδύεται εσάς;
– Οι αναφορές στο παρελθόν πάντα με πληγώνουν… Πώς το είχε πει ο Νίκος Γκάτσος; «Στράτα τη στράτα σου το ’χω πει, φεύγουν τα νιάτα σαν αστραπή…».
– Βιώσατε την ιστορία της Ελλάδας τα τελευταία 88 χρόνια. Υπάρχει κάτι που χάσατε αυτά τα χρόνια;
– Eχασα την ευκαιρία να «φύγω» την εποχή που «ο Ηλιος ήταν βέβαιος για τον κόσμο».
– Αν ξεκινούσατε από την αρχή, θα αλλάζατε κάτι;
– Θα προτιμούσα να ζήσω σαν πλατάνι πλάι σε δροσερό ποτάμι... Δεν είμαι περήφανος που γεννήθηκα άνθρωπος. Οπως όλοι και όλες, είμαι κι εγώ ένα λάθος της φύσης... «Το τραγούδι της γης δεν τ’ άκουσες ποτέ ούτε θα τ’ ακούσεις πια. Σκότωσες όλα τα πουλιά. Τα δάση. Το νερό. Το λαμπερό νερό. Τον ποταμό. Πάει… Σκότωσες το χώμα, τον ήλιο, την καρδιά σου. Ποτέ δεν θα ξαναδείς το χρώμα τ’ ουρανού. Δεν θα ξανακούσεις τον ήχο των χρωμάτων. Σαν βολίδα προχωράς στο χάος. Στερνή φορά ας ακουστεί μες στη σιωπή το Τραγούδι της Γης. Πριν τελικά τυλιχτώ στο χάος, ένα “γεια σου” θα πω στη ζωή» (Συμφωνία αρ. 2).
– Θα αφοσιωνόσασταν περισσότερο σε έναν χώρο της μουσικής ή σε κάποια αγαπημένα πρόσωπα;
– Το φιλί της μουσικής με οδήγησε στο κέντρο της αρμονίας. Τα πρόσωπα που αγάπησα ήταν κατά κάποιο τρόπο προέκταση του αρμονικού κόσμου μέσα στον οποίο ζούσα. Μ’ αυτόν τον τρόπο, μουσική και πρόσωπα ταυτίζονται μέσα μου.
– Βλέποντας τις πρόβες, αισθάνθηκα ότι θέλετε να εστιάσετε στις σχέσεις με τους γονείς σας. Είναι ένας λογαριασμός που κλείνει;
– Εάν γινόταν κάποιο θαύμα και μπορούσα να ζήσω δέκα λεπτά της ώρας στο παρελθόν, θα διάλεγα ένα γεύμα γύρω από το τραπέζι, στον Πύργο το 1939 ή στην Τρίπολη το 1942, με τη μητέρα, τον πατέρα και τον αδελφό μου να τραγουδάμε όλοι μαζί το καινούργιο μου τραγούδι…
Τραγουδούν: ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ, ΓΙΩΤΑ ΝΕΓΚΑ, ΚΩΣΤΑΣ ΘΩΜΑΙΔΗΣ, ANNA ΛΙΝΑΡΔΟΥ
**ΔΙΠΛΗ ΔΙΑΝΟΜΗ
H θρυλική ζωή του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, του μεγαλύτερου εν ζωή μύθου της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, μεταφέρεται ως υπερθέαμα στη σκηνή του θεάτρου BADMINTON από τις 10 Μαΐου. Ένα συγκλονιστικό ταξίδι στο χρόνο της νεότερης Ελλάδας… Μια σπάνια εμπειρία. Η Ελλάδα «ταξιδεύει» από το 1922 μέχρι τις μέρες μας, μέσα από τη ζωή, τις μουσικές και τα τραγούδια του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ. Η ζωή του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, αποκαλυπτική και παρούσα, συνοδεύει και συνοδεύεται από τα σημαντικότερα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα του αιώνα που πέρασε. Μικρασιατική καταστροφή, δικτατορία του Μεταξά, Κατοχή, Δεκεμβριανά, Εμφύλιος, Εξορίες, «άνοιξη της δεκαετίας του `60», δικτατορία, Μεταπολίτευση… Σκηνές που συγκλονίζουν, μνήμες και μουσικές που συνεπαίρνουν, περνούν από τα «πέτρινα χρόνια», στην «άνοιξη της δεκαετίας του ΄60» και στη μεταπολίτευση… Η συνύπαρξη ποίησης και μουσικής… Η αποθέωση του τραγουδιού η μαγεία της μελοποιημένης ποίησης… Η συνάντησή του Μίκη Θεοδωράκη με τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του σύγχρονου πολιτισμού. Χατζιδάκις, Ελύτης, Ρίτσος, Σεφέρης, Αναγνωστάκης, Γκάτσος, Λειβαδίτης, Κατσαρός, Σαββίδης, Χιώτης, Κατράκης και δεκάδες άλλοι…
Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ διαρκώς παρών δημιουργεί μια νέα πολιτιστική πρόταση, όχι μόνο καταγράφοντας τη σκληρή ελληνική πραγματικότητα, αλλά προτείνοντας διαρκώς, μέσα από το έργο και τους αγώνες του, νέες ιδέες και εκδοχές… Δημιουργεί μια νέα αντίληψη περί λαϊκότητας της τέχνης… Από τη γενέτειρά του Χίο, μέχρι την απογείωση στην παγκόσμια αναγνώριση και καταξίωση, ο Μίκης Θεοδωράκης έζησε μια ζωή μυθική και περιπετειώδη…
Φύση ανυπότακτη, άρρηκτα δεμένη με την έμπνευση και τη δημιουργία, ο Θεοδωράκης παραμένει ένα σπάνιο φαινόμενο δημιουργού που το έργο του φτάνει στο μέλλον κάθε εποχής.
ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ «ΠΟΙΟΣ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ…»
Περισσότερα από 50 τραγούδια - σταθμοί του Μίκη Θεοδωράκη, συνδέονται με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας, σε μια παράσταση όπου συνυπάρχουν το θέατρο, ο χορός, η μουσική, ο κινηματογράφος… Από του ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ στον ΕΠΙΤΑΦΙΟ, από το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ μέχρι τη ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ και το CANTO GENERAL, o Θεοδωράκης δημιουργεί και καθορίζει την ανανέωση του ελληνικού τραγουδιού… Τα τραγούδια του γίνονται επιθυμία, κτήμα και ανάγκη ενός ολόκληρου λαού.
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ, ΦΙΛΑΡΕΤΗ ΚΟΜΝΗΝΟΥ, ΑΡΗΣ ΛΕΜΠΕΣΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΜΟΥΤΑΦΗ, ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ, ΓΙΩΤΑ ΝΕΓΚΑ, ΚΩΣΤΑΣ ΘΩΜΑΙΔΗΣ κ.ά. 28 ηθοποιοί-χορευτές, τέσσερις τραγουδιστές και 12 μουσικοί μας ταξιδεύουν από «τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού», στη μεταπολίτευση και στις δύσκολες μέρες μας.
Το σενάριο της παράστασης και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο ΘΕΜΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ. Μια σειρά συναντήσεων του σκηνοθέτη και του παραγωγού Μιχάλη Αδάμ με τον Μίκη Θεοδωράκη, ολοκλήρωσαν τη «διαδρομή» του σεναρίου. Ο συνθέτης αγκαλιάζει με την αγάπη και την καθοδήγησή του, κάθε στάδιο προετοιμασίας της παράστασης. Μιας παράστασης που με τη σειρά της βαδίζει στα χνάρια του…
ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ «ΠΟΙΟΣ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ…»Από τη Μακρόνησο στις πόλεις που έζησε…
Τον Ιούνιο θα δοθεί μια παράσταση στη ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ, τόπο εξορίας του συνθέτη και χιλιάδων Eλλήνων… Στην συνέχεια, το καλοκαίρι του 2013, θα μεταφερθεί στις πόλεις που έζησε ο μεγάλος Έλληνας δημιουργός: ΧΙΟΣ, ΜΥΤΙΛΗΝΗ, ΓΙΑΝΝΕΝΑ, ΠΡΕΒΕΖΑ, ΣΥΡΟΣ, ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ, ΠΥΡΓΟΣ, ΤΡΙΠΟΛΗ, ΧΑΝΙΑ… Την περίοδο 2013-2014, η παράσταση θα ταξιδεύσει, σε Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες σε μια μεγάλη διεθνή περιοδεία.
Πρεμιέρα: 10 ΜΑΙΟΥ 2013, ώρα 20.45, στη σκηνή του θεάτρου BADMINTON
Στο σπίτι του Μίκη Θεοδωράκη βρέθηκε ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και υποψήφιος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Λιλλήκας.
«Κάθε συνάντηση με τον Μίκη είναι συνάντηση με την ιστορία», δήλωσε ο κ. Λιλλήκας και πρόσθεσε ότι «πέρα από τα σχόλια και την ανταλλαγή απόψεων για την επικαιρότητα η συνάντηση με τον Μίκη είναι μία περιήγηση στην ιστορία».
Ο Γιώργος Λιλλήκας, ο οποίος ηγείται της νεοσύστατης κίνησης «Συμμαχία Πολιτών», χαρακτήρισε τη συνάντηση «ανήσυχη» καθώς όπως είπε «μοιραζόμαστε ίδιες αγωνίες για τον Ελλαδικό και κυπριακό Ελληνισμό γιατί μετά το 1974 δεν υπήρξε εποχή που το σύνολο του Ελληνισμού βρέθηκε σε αυτή τη τραγική κατάσταση».
«Χαίρομαι που ο Μίκης είναι στις επάλξεις και είμαστε σε κοινή συστράτευση σε αυτό τον αγώνα» σημείωσε ο κ. Λιλλήκας και υπογράμμισε ότι «μόνο ενωμένοι και συστρατευμένοι μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτή τη λαίλαπα που έχει χτυπήσει την Κύπρο και την Ελλάδα.
Ακολούθησε επίσκεψη του Γιώργου Λιλλήκα στο πολιτικό στέκι της Ενιαίας Σπίθας Αττικής, όπου και μίλησε στους Σπιθιστές για την πολιτική κατάσταση στην Κύπρο, τι μέλλει γενέσθαι καθώς και για κοινό μέτωπο Αντίστασης από κινήματα Ελλάδας και Κύπρου.
Θα ακολουθήσουν βίντεο και φωτογραφίες με την βαρυσήμαντη ομιλία του στα γραφεία της Σπίθας Αττικής
Οι δηλώσεις του κ. Λιλλήκα έξω από το σπίτι του κ. Θεοδωράκη:
Ενάντια στους νεοταξιτες ,στην τροικα , ΔΝΤ, στο 4ο ΡΑΙΧ και ΟΛΟΥΣ τους ΕΧΘΡΟΥΣ της Ελλάδας και της Κύπρου μέσα και εξω..
Μετά την συνάντηση που θα έχει με τον Μίκη Θεοδωράκη στο σπίτι του σήμερα το απόγευμα Υποδεχόμαστε στο Στέκι της ΣΠΙΘΑΣ τον Γιώργο Λιλλήκα σήμερα στις 20:00΄ Μπουμπουλίνας 34 , Αθήνα 106 82 Εξάρχεια . ΧΑΡΤΗΣ >>> http://goo.gl/maps/nd5SF Τηλ. 6972531319 & 6980548748 & 210.8212011 & 6972300003 email : epi.no.attikis@gmail.com ..... ΣΠΙΘΑ σημαίνει ΟΛΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ
Την Κυριακή 7/4 συγκλήθηκε η 4η προαναγγελθείσα τακτική γενική συνέλευση της ενιαίας Σπίθας. Στη συνέλευση παρευρέθησαν και 5 νέα μέλη της Σπίθας. Παρών στη συνέλευση ήταν ο Στράτος Δασκαρόλης από τη Σπίθα Καλαμάτας. Εκλέχτηκε προεδρείο που απαρτιζόταν από τους Κοντό Μάκη, Καφετζοπούλου Έφη, Παπαδάκη Σοφία και Ζερέυ Νίκη. Επίσης έγινε επικαιροποίηση των e-mails των παρευρισκομένων. Έγινε ανάγνωση της θεματολογίας και συζητήθηκαν τα κάτωθι θέματα: 1. Επικύρωση των πρακτικών της 3ης τακτικής γενικής συνέλευσης της ενιαίας Σπίθας.
Εγκρίθηκαν ομόφωνα.
2. Ενημέρωση-συζήτηση για τις τελευταίες εξελίξεις στο Κίνημα. Έγινε εισήγηση από την συναγωνίστρια Κολοβού Ιωάννα .Στη συνέχεια αναγνώστηκε κείμενο του Μίκη Θεοδωράκη. Έγιναν ερωτήσεις και τοποθετήσεις από τους συναγωνιστές και ακολούθησε ανάγνωση του προσχεδίου ψηφίσματος, το οποίο ύστερα από συνδιαμόρφωση από τα παρόντα μέλη της γενικής συνελεύσεως ψηφίστηκε ομοφώνως εκτός του συναγωνιστή Λάκου Αντώνη, ο οποίος διαφωνεί σε θέματα διατύπωσης . Το ψήφισμα καθαρογράφτηκε και εστάλει στην επιτροπή multimedia για ανάρτηση.
3. Κατάθεση στεφάνου για την γενοκτονία των Αρμενίων.
Έγινε εισήγηση από τον Ανδρέα Τσιφτσιάν , ο οποίος πρότεινε συμμετοχή στις εκδηλώσεις για την γενοκτονία των Αρμενίων. Στη συνέχεια έγιναν τοποθετήσεις από τους συναγωνιστές Χατζηδημητρίου Μανώλη και Πελεκίδη Γαβριήλ. Η πρόταση ψηφίστηκε ομόφωνα. Λόγω έλλειψης χρόνου έγινε πρόταση η 4η γενική συνέλευση της ενιαίας Σπίθας να συνεχιστεί την Τρίτη 9/4/2013 και ώρα 18.00.Η πλειοψηφία ενέκρινε την πρόταση.
Την Τρίτη 9/4 πραγματοποιήθηκε η συνέχεια της τακτικής γενικής συνελεύσεως της ενιαίας Σπίθας. Στη συνέλευση παρευρέθηκε και ένα νέο μέλος της Σπίθας. Παρών στη γενική συνέλευση ήταν ο συναγωνιστής Δασκαρόλης Στράτος από τη Σπίθα Καλαμάτας. Έγινε ανάγνωση των θεμάτων και συζητήθηκαν με την εξής σειρά: 1. Στάση πληρωμών Απριλίου.
Η εισήγηση έγινε από την Αποστολοπούλου Μαρία και στη συνέχεια απάντησε σε ερωτήσεις των συναγωνιστών. Έγιναν τοποθετήσεις από τα μέλη. Η συναγωνίστρια Αποστολοπούλου Μαρία έκανε την πρόταση να δημιουργηθεί μία ομάδα από τα μέλη, η οποία θα ασχοληθεί με την στάση πληρωμών και με θέματα που αφορούν τα χαράτσια, τους φόρους,κλπ. Η πρόταση ψηφίστηκε ομόφωνα. 2. Δίκτυο προστασίας Σαρωνικού.
Η εισήγηση έγινε από την συναγωνίστρια Αποστολοπούλου Μαρία. Ενημέρωσε τους παρευρισκομένους για τις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν και πρότεινε το φεστιβάλ, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 25/4 να κλείσει με την ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης. Στη συνέχεια έγιναν ερωτήσεις από συναγωνιστές, οι οποίες απαντήθηκαν από την εισηγήτρια. Τέλος έγιναν τοποθετήσεις από μέλη. 3. Συλλογή φαρμάκων για το κοινωνικό ιατρείο
Την εισήγηση πραγματοποίησε ο συναγωνιστής Κοντός Μάκης. Ο Χατζηδημητρίου Μανώλης πρότεινε να αναρτήσουμε και να κοινοποιήσουμε τα φάρμακα που χρειάζεται το Μητροπολιτικό Ιατρείο Ελληνικού. Τέλος ορίστηκε υπεύθυνη συλλογής Φαρμάκων η Πανταζή Φωτεινή. 4. Προσωρινή ομάδα διαχείρισης στεκιού.
Εισηγήτρια ήταν η συναγωνίστρια Παπαδάκη Δέσποινα. Ύστερα από συζήτηση μεταξύ των μελών την προσωρινή ομάδα διαχείρισης στεκιού θα απαρτίζουν η Δελαγραμμάτικα Ρένα, ο Νεφραίμ Χρήστος, η Πανταζή Φωτεινή και η Ζερέυ Νίκη. 5. Συμμετοχή στις ομάδες δράσεις.
Η εισήγηση έγινε από τον Μάκη Κοντό. Έγιναν τοποθετήσεις από συναγωνιστές και στη συνέχεια έγινε πρόταση από τη Ζερέυ Νίκη να γίνει συνάντηση των μελών αποκλειστικά για την στελέχωση των ομάδων. Η πρόταση ψηφίστηκε ομόφωνα και ορίστηκε ημέρα συνάντησης η Πέμπτη 11/4/2013 και ώρα 18.00. 6. Πρόταση για ανοικτή λαϊκή συνέλευση της Σπίθας.
Εισηγητής ήταν ο Μανώλης Χατζηδημητρίου, ο οποίος πρότεινε να οργανώσει η Σπίθα λαϊκές συνελεύσεις στην πλατεία Συντάγματος με τον κανονισμό συνέλευσης της Σπίθας. Στη συνέχεια έγιναν ερωτήσεις συναγωνιστών, οι οποίες απαντήθηκαν από τον εισηγητή και ακολούθησαν τοποθετήσεις. Τέλος έγινε πρόταση από το συναγωνιστή Ξηρό Δημήτρη να γίνουν ομιλίες σε χώρους του δήμου και σε άλλους χώρους και αποφασίστηκε από τους παρευρισκομένους να γίνει εισήγηση από το συναγωνιστή σε επόμενη συνέλευση. 7. Ενημέρωση δράσεων.
Έγινε ενημέρωση από το συναγωνιστή Νούση Βασίλη και ακολούθησαν τοποθετήσεις. Τέλος έγινε πρόταση από τον Δημήτρη Ξηρό να έρχεται σε e-mail το τηλέφωνο του συντονιστή της εκάστοτε δράσης για να επικοινωνούν οι Σπιθιστές. 8. Πολιτική εισήγηση.
Την πολιτική εισήγηση πραγματοποίησε ο Μανώλης Χατζηδημητρίου και ακολούθησαν τοποθετήσεις συναγωνιστών.
και με την δήλωση : " Το πάθος για την λευτεριά είναι δυνατότερο απ'ολα τα κελιά " Σπιθίτες και Σπίθίτριες έδωσαν σήμερα το παρόν ,όπως και πάντα και παντού, στην πορεία αλληλεγγύης που έγινε με αφορμή τα γεγονότα στις Σκουριές Χαλκιδικής.
H Ενιαία Σπίθα Αττικής στηρίζει τον ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟ ΑΓΩΝΑ των Κατοίκων της Χαλκιδικής και συμμετέχει στην πορεία που θα γίνει στην ΑΘΗΝΑ το Σάββατο 13/04, στις 12:00, στο Μοναστηράκι.
ΠΡΟΣΚΑΛΕΣΤΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΑΣ. …. ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟ-ΚΑΝΑΔΟ-ΤΡΟΙΚΑΝΟ-ΤΡΙΚΟΜΜΑΤΟ -ΦΑΣΙΣΤΟ – ΜΠΟΜΠΟΛΙΚΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ … ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ????
στην πιο κρίσιμη, ίσως, στιγμή του αγώνα τους ΟΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ η Επιτροπή Αλληλεγγύης στη Χαλκιδική καλεί στη Συγκέντρωση και πορεία το Σάββατο 13/04, στις 12:00, στο Μοναστηράκι
